Agresja Niemiec na ZSRR
Całkowita zmiana charakteru wojny
Wojna z Finlandią, zwana wojną zimową, pokazała słabość i nieprzygotowanie wojsk radzieckich do walki (przede wszystkim brak kadry dowódczej). 22 czerwca 1941 roku Niemcy rozpoczęli realizację planu “Barbarossa”. Trzy wielkie armie (”Północ”, “Środek” i “Południe”) wkroczyły na tereny ZSRR. Hitler pragnął jak najszybszego opanowania ziem na linii Morze Białe - Morze Kaspijskie (Archangielsk - Astrachań). Władze radzieckie były bardzo zaskoczone tak wczesnym atakiem dotychczasowego sojusznika, co przesądziło o początkowych sukcesach wojsk niemieckich, które dosłownie miażdżyły oddziały radzieckie (świadczy o tym choćby fakt, że 3 miliony żołnierzy radzieckich trafiło do niemieckiej niewoli). Plan “Barbarossa” załamał się już pod koniec 1941 roku, głównie przez ulewne deszcze, jakie opóźniły marsz wojsk niemieckich, następnie zaś przez b. silne mrozy, na które Niemcy nie byli przygotowani.
We wrześniu 1942 roku wojska niemieckie, dowodzone przez Fryderyka von Paulusa, przypuściły szturm na Stalingrad. W listopadzie tegoż roku niemiecka armia została okrążona przez oddziały radzieckie - nie udało jej się już przebić przez pierścień radzieckich wojsk. Na początku lutego 1943 roku armia niemiecka skapitulowała. To zdarzenie, wraz z wygraną przez Rosjan największą bitwą pancerną wojny, o łuk kurski, zadecydowało o klęsce niemieckiego planu zajęcia terenów ZSRR. Od początku 1944 roku Armia Czerwona przeszła do silnej i skutecznej ofensywy.
Tagi: agresja niemiec, Armia Czerwona, atak na ZSRR, Paulus, plan Barbarossa, szturm na Stalingrad, słabość wojsk radzieckich, wojna z Finlandią, wojna zimowa, zmiana charakteru wojny