Ogólny przebieg II wojny światowej

Całkowita zmiana charakteru wojny

Wojna z Finlandią, zwana wojną zimową, pokazała słabość i nieprzygotowanie wojsk radzieckich do walki (przede wszystkim brak kadry dowódczej). 22 czerwca 1941 roku Niemcy rozpoczęli realizację planu “Barbarossa”. Trzy wielkie armie (”Północ”, “Środek” i “Południe”) wkroczyły na tereny ZSRR. Hitler pragnął jak najszybszego opanowania ziem na linii Morze Białe - Morze Kaspijskie (Archangielsk - Astrachań). Władze radzieckie były bardzo zaskoczone tak wczesnym atakiem dotychczasowego sojusznika, co przesądziło o początkowych sukcesach wojsk niemieckich, które dosłownie miażdżyły oddziały radzieckie (świadczy o tym choćby fakt, że 3 miliony żołnierzy radzieckich trafiło do niemieckiej niewoli). Plan “Barbarossa” załamał się już pod koniec 1941 roku, głównie przez ulewne deszcze, jakie opóźniły marsz wojsk niemieckich, następnie zaś przez b. silne mrozy, na które Niemcy nie byli przygotowani.
We wrześniu 1942 roku wojska niemieckie, dowodzone przez Fryderyka von Paulusa, przypuściły szturm na Stalingrad. W listopadzie tegoż roku niemiecka armia została okrążona przez oddziały radzieckie - nie udało jej się już przebić przez pierścień radzieckich wojsk. Na początku lutego 1943 roku armia niemiecka skapitulowała. To zdarzenie, wraz z wygraną przez Rosjan największą bitwą pancerną wojny, o łuk kurski, zadecydowało o klęsce niemieckiego planu zajęcia terenów ZSRR. Od początku 1944 roku Armia Czerwona przeszła do silnej i skutecznej ofensywy.

Kontynuacja prób militarnego podboju Europy
Choć początkowo Adolf Hitler planował zaatakować zachodnią Europę zimą ‘39 roku, to wobec sporych trudności jakie wojska niemieckie napotkały w Polsce, przełożył termin agresji na wiosnę 1940 roku. 9 kwietnia tegoż roku wojska niemieckie wkroczyły do Danii i Norwegii. Duńczycy poddali się zaledwie po kilku godzinach, przez całą niemal wojnę byli traktowani przez Niemców łagodnie - dopiero w 1943 wprowadzono tam zwyczajne rządy okupacyjne. Norwegia z kolei broniła się dłużej. Ostatnim bastionem pozostał port w Narwiku, silnie wspierany przez wojska wielu państw europejskich, w tym Polski. Port poddał się pod koniec maja, bowiem wojska alianckie wyruszyły na pomoc Francuzom.
Wojska niemieckie 10 maja wkroczyły na tereny Belgii i Holandii, które szybko się poddały. Z terenów Belgii, podobnie jak w I wojnie światowej, 12 maja zaatakowały Francję. Mimo, że Francuzów wspomagały min. wojska angielskie (400 tys. osób) i polskie (80 tys. osób) Francuzi nie stawiali zbyt zażartego oporu. Już 14 maja Niemcy wkroczyli do Paryża, a 16 maja, kolaborujący z Niemcami, marszałek Petain poddał wszystkie miasta zamieszkałe przez ponad 20 tysięcy osób. Armia w krótkim czasie po owym zdarzeniu została rozbita. Francja ostatecznie kapitulowała 22 czerwca 1940 roku.
8 sierpnia 1940 roku rozpoczęły się naloty na Wielką Brytanię. Niemcy wystawili do walki ok. 2600 samolotów, atakowali początkowo lotniska, później także kluczowe dla Brytyjczyków punkty przemysłowe. “Bitwa o Anglię” potwierdziła słabość Luftwaffe - samoloty niemieckie były łatwo wykrywalne, piloci nie byli tak dobrze wyszkoleni jak ci, którzy bronili Wysp. W akcie desperacji 15 września 1940 Niemcy wysłali na Londyn jednocześnie 1000 samolotów, jednak nawet to nie przełamało oporu Anglików. Naloty po tym zdarzeniu osłabły, i choć nie przerwano ich do końca wojny, nie stanowiły już dla Brytyjczyków poważnego zagrożenia.