Ogólny przebieg II wojny światowej

Wojna japońsko-amerykańska na Pacyfiku

Japonia, w latach trzydziestych zdobywszy Mandżurię oraz dużą część Chin, w 1941 opanowała całe Indochiny. By przypieczętować swe panowanie na południowym Pacyfiku, Japończycy musieli pokonać armię amerykańską. Dlatego też 7 grudnia 1941, na mocy decyzji głównodowodzącego wojskami japońskimi, Yamamoto, Japończycy zaatakowali amerykańską bazę wojskową Pearl Harbour. Po tymże zdarzeniu F.D. Roosevelt wypowiedział Japonii wojnę. Na początku Amerykanie ponosili klęski - przełomem była bitwa o Midway w czerwcu 1942 - pierwsza bitwa przegrana przez Japończyków. W krótkim czasie po tym zwycięstwie Amerykanie wprowadzili taktykę “żabiego skoku” - z pomocą lotnictwa i marynarki zdobywali wysepkę po wysepce, w ten sposób aż do Tokio (które zresztą cały czas bombardowano bombami zapalającymi). Od 1944 Japończycy stosowali kamikadze (co oznacza “boski wiatr”) - były to samobójcze ataki powietrzne i wodne. Nowy prezydent USA, Truman, zadecydował o użyciu broni jądrowej. 6 sierpnia 1945 roku bomba spadła na Hiroszimę, trzy dni później - na Nagasaki. Moc wybuchu dalece przekroczyła oczekiwania amerykańskie. Atak ten sprawił, że 2 września ‘45 Japończycy poddali się (prawdopodobnie tylko dlatego, że nie wiedzieli, że Amerykanie nie mają już więcej bomb atomowych). O klęsce Japończyków zadecydował przede wszystkim fakt, że nie stosowali radarów do wykrywania wrogich samolotów, w przeciwieństwie do Amerykanów.