Ogólny przebieg II wojny światowej

Kontynuacja prób militarnego podboju Europy
Choć początkowo Adolf Hitler planował zaatakować zachodnią Europę zimą ‘39 roku, to wobec sporych trudności jakie wojska niemieckie napotkały w Polsce, przełożył termin agresji na wiosnę 1940 roku. 9 kwietnia tegoż roku wojska niemieckie wkroczyły do Danii i Norwegii. Duńczycy poddali się zaledwie po kilku godzinach, przez całą niemal wojnę byli traktowani przez Niemców łagodnie - dopiero w 1943 wprowadzono tam zwyczajne rządy okupacyjne. Norwegia z kolei broniła się dłużej. Ostatnim bastionem pozostał port w Narwiku, silnie wspierany przez wojska wielu państw europejskich, w tym Polski. Port poddał się pod koniec maja, bowiem wojska alianckie wyruszyły na pomoc Francuzom.
Wojska niemieckie 10 maja wkroczyły na tereny Belgii i Holandii, które szybko się poddały. Z terenów Belgii, podobnie jak w I wojnie światowej, 12 maja zaatakowały Francję. Mimo, że Francuzów wspomagały min. wojska angielskie (400 tys. osób) i polskie (80 tys. osób) Francuzi nie stawiali zbyt zażartego oporu. Już 14 maja Niemcy wkroczyli do Paryża, a 16 maja, kolaborujący z Niemcami, marszałek Petain poddał wszystkie miasta zamieszkałe przez ponad 20 tysięcy osób. Armia w krótkim czasie po owym zdarzeniu została rozbita. Francja ostatecznie kapitulowała 22 czerwca 1940 roku.
8 sierpnia 1940 roku rozpoczęły się naloty na Wielką Brytanię. Niemcy wystawili do walki ok. 2600 samolotów, atakowali początkowo lotniska, później także kluczowe dla Brytyjczyków punkty przemysłowe. “Bitwa o Anglię” potwierdziła słabość Luftwaffe - samoloty niemieckie były łatwo wykrywalne, piloci nie byli tak dobrze wyszkoleni jak ci, którzy bronili Wysp. W akcie desperacji 15 września 1940 Niemcy wysłali na Londyn jednocześnie 1000 samolotów, jednak nawet to nie przełamało oporu Anglików. Naloty po tym zdarzeniu osłabły, i choć nie przerwano ich do końca wojny, nie stanowiły już dla Brytyjczyków poważnego zagrożenia.