Ogólny przebieg II wojny światowej

Początek agresji niemieckiej

Plan ataku na Polskę nosił kryptonim “Fall Weiss”, zakładał wojnę błyskawiczną (blitzkrieg). Jego realizację rozpoczęto o 4:45 I września 1939 roku. Kampania zakończyła się 5 października bitwą pod Kockiem, kiedy to samodzielna grupa “Polesie” pod dowództwem Franciszka Kleeberga, w obliczu naporu oddziałów Niemców i Rosjan, skapitulowała. Wcześniej na ziemiach polskich rozegrało się wiele mniejszych i większych potyczek, ważnych dla dzisiejszej świadomości narodowej Polaków.
Pierwszy większy opór Niemcy napotkali w Westerplatte - ponad stuosobowa polska załoga dowodzona przez majora Henryka Sucharskiego broniła się bohatersko przed niemieckim naporem tydzień - kapitulację ogłoszono 7 września. Dwa dni później rozpoczęła się największa bitwa kampanii wrześniowej - bitwa nad Bzurą. Armie “Pomorze” i “Poznań”, dowodzone przez Tadeusza Kutrzebę, walczyły do 22 września, kiedy to, nie odnosząc większego sukcesu, poddały się. Po bitwie tej Niemcy mieli otwartą drogę do Warszawy (ta poddała się 28 września).
22 września skapitulował Lwów nie mogący bronić się przed atakami dwóch wrogich armii. Dowódca, generał Langern, poddał miasto przed Rosjanami, sądził bowiem, że, skoro Rosjanie są, tak jak Polacy, Słowianami, to potraktują lwowian łagodnie. Niestety, przeliczył się. Rosjanie dokonali masowych aresztowań i wywózek obrońców Lwowa w głąb Syberii.
Kampania wrześniowa przyniosła Niemcom zwycięstwo - zwycięstwo, co prawda, wymęczone, i okupione licznymi stratami, szczególnie w sprzęcie, lecz jednak zwycięstwo ostateczne i niepodważalne. Pokonawszy Polskę Niemcy mogli rozpocząć przygotowania do ataku na inne państwa Europy.